„Jesteśmy napełnieni Duchem Świętym”

Niech nas ogarnie łaska, Panie, Twa, Duch Twój Święty nich dotknie nas

„Jesteśmy napełnieni Duchem Świętym” – to temat rekolekcji wielkopostnych dla członków Akcji Katolickiej Diecezji Tarnowskiej, które odbyły się w dniach 16–18 lutego w Domu Rekolekcyjnym w Ciężkowicach. Rozważań rekolekcyjnych Asystenta Diecezjalnego AK DT ks. dra Jana Bartoszka słuchało ponad stu członków stowarzyszenia z kilkudziesięciu oddziałów parafialnych. Rekolekcje to czas modlitwy, refleksji i zadumy. Tegoroczne były wyjątkowe, ponieważ słuchając konferencji o siedmiu darach Ducha Świętego, czuliśmy Jego obecność.

  1. Dar mądrości – „Żyć mądrze, czyli czuwać” (Mt 13,3–9, przypowieść o siewcy)

Dar mądrości został odzwierciedlony w przypowieści o siewcy. Co to jest dar mądrości? Kto jest mądry? Być mądrym to być dobrą, urodzajną glebą. Mądrość tkwi w ziarnie, a nie w glebie. Bóg jest ziarnem, w Nim jest życie. Bóg potrzebuje każdego z nas jako żyznej gleby. Ziarno bez gleby nie wyda owocu. Na glebie, na której nic się nie pielęgnuje, rosną chwasty zagłuszają kiełkujące ziarna. Jeżeli będziemy glebą bierną, to nie stworzymy odpowiedniego klimatu dla ziarna. Darem mądrości jest ziarno i dlatego to ziarno, którym jest Słowo Boże, mamy siać. Musimy być żyzną, urodzajną glebą to jest dar mądrości. Gdzie jednak uczyć się prawdziwej mądrości?

  1. Dar rozumu – „Rozum to nie wielki mózg” (Mt 13,47–50, przypowieść o sieci)

Dar rozumu to dar panowania nad uczuciami. Ryba, która jest łowiona, to każdy chrześcijanin. Rybakiem jest Jezus, który łowi nas siecią. Podczas połowu łapie się różne ryby, jadalne i trujące. Jaką jestem rybą? Dobrą czy złą? Strawną, smaczną czy niestrawną? Dar rozumu posiada ten, kto ma serce. Chrystus zaprezentował nam ten dar podczas męki, gdyż przez całą Golgotę panował nad emocjami, człowiek zaś pokazał wówczas szczyt braku rozumu. Jezus dał nam wolność. Chrześcijaństwo możemy podzielić na strawne i niestrawne, a nawet jak jest napisane w przypowieści trujące. Ryby trujące to takie ryby, które nie mają rozumu. Dar rozumu pozwala nam patrzeć z dystansem na różne sytuacje, używać rozumu, a nie tylko uczuć. Gdzie jest Duch Święty, skoro mam się na niego otworzyć?

Duch Święty jest i działa w Kościele, w Eucharystii, w sakramencie pokuty. 

  1. Dar Rady – „Dar rady – duchowy kompas” (Mt 13,24–30, przypowieść o chwaście)

Nasze życie obsiane jest przez dwóch siewców: jeden sieje ziarno, zboże, dobro, drugi chwast, zło. Dobro i zło współistnieją ze sobą. Na czym polega dar rady? Na krzyżu Jezus zmienił zło w dobro. Zło stało się wtedy dla nas błogosławieństwem. Można było tego dokonać tylko tam. Krzyż jest współistnieniem dobra i zła, gdyż tylko na krzyżu można przemieniać zło w dobro. Przemieniać zło w dobro – to dar rady. Zło dobrem zwyciężaj, nie zło złem. Jeżeli na zło odpowiadam złem, to sam je produkuję. Na zło jest tylko jeden sposób – krzyż.

Jeżeli będziemy mocno współpracowali z darem rady, to zyskamy sporo czasu.

Ile czasu byśmy zaoszczędzili, gdybyśmy współpracowali z darem rady? W jaki sposób możemy rozwijać ten dar? Jakie napotykamy przeszkody? W jaki sposób można je usunąć? Jak dobrze wykorzystać dar rady?

  1. Dar męstwa – „Męstwo czy agresja?” (Mt 13,45–46, przypowieść o perle)

Męstwo to taki dar Ducha Świętego, który pozwala widzieć swoje życie w perspektywie wieczności. Jeżeli będziemy z tym darem współpracować, nie zachwieją nami wiatry. Chrystus nikomu nie obiecał, że nie będzie go spotykać zło, ale każdemu z nas obiecał życie wieczne. Dar męstwa uczy, że problemem nie jest to, co nas spotyka, ale to, co z tym robimy.

Jak reaguję na to, co mnie spotyka? Jak powstaje perła? Czym jest perła? Dar męstwa polega na tym, co sam produkuję. Czy z tego, co mnie boli, co mi dokucza w życiu, produkuję masę perłową i perły? Wytwórcą pereł jest człowiek współpracujący z darem męstwa. Chrystus stworzył dla nas najpiękniejszą perłę: krzyż, czyli zbawienie. Czy ja wydzielam z siebie perłę? Czy jestem twórcą drogocennej perły? Jak stać się prawdziwie mężnym? Siła i męstwo to dar Boży, o który musimy prosić Ojca. Męstwo oznacza, że w każdej trudności, w każdym życiowym zawirowaniu, będę bliżej Boga. Męstwo to kochanie mimo cierpienia i bólu.

Czy mam odwagę przyznać się do krzyża? Jak przyznaję się do chrześcijaństwa?  

  1. Dar pobożności – „Pobożność – coś, co jest po Bogu” (Mt 13,44, przypowieść o skarbie) Dar pobożności to przypowieść o skarbie. To przypowieść o Chrystusie, o tym, co On zrobił. Jezus odnalazł każdego z nas jako skarb dla Boga, a gdy go odnalazł, oddał wszystko, co miał. Jezus znalazł skarb zakopany głęboko w ziemi, a to ukrycie skarbu to nasz grzech.

Bóg znalazł ten skarb, wcielił się, umarł za mnie, zesłał Ducha Świętego. Oddał wszystko, żeby zdobyć skarb, którym ja jestem. Ja jestem skarbem, podobnie jak mój bliźni. Łatwo się kocha Boga, o wiele trudniej człowieka, lecz my wolimy robić to, co jest łatwiejsze. Wierzący i praktykujący – kto to jest? W pobożności nie chodzi o rzeczy zewnętrzne, ale o wnętrze. Pobożność kieruje nasze serca w stronę Boga. Przez dar pobożności Duch Święty daje naszemu życiu cel i kierunek. Dar pobożności to piękny dar, żeby go zrozumieć, należy popatrzeć na życie Jezusa i na Jego wzór kochać Boga i drugiego człowieka, który tak jak ja jest skarbem dla Boga.

  1. Dar umiejętności – „Umiejętność dostrzegania dobra” (Mt 13,31–31, przypowieść o ziarnie gorczycy)

Dar umiejętności to dar rozwijania naszych talentów, umiejętność dostrzegania dobra i bycia dobrym. Ziarno gorczycy do wzrostu potrzebuje światła, a gdy je ma, staje się dużym drzewem. Wówczas jest schronieniem, pokarmem, lekiem, ozdobą. Każdy z nas ma różne talenty, tak jak gorczyca może pełnić różne funkcje. Żeby ziarno, które obumrze, mogło się rozwijać, potrzebne jest światło, potrzebny jest Chrystus. Jeśli świeci w naszym życiu prawdziwe światło, czyli Chrystus, to ono wystarczy.

Gdzie jest prawdziwe światło, które daje wzrost? Gdzie jest Jezus? Do rozwijania naszych talentów potrzebujemy prawdziwego światła. Tym światłem jest Chrystus. Jeżeli będziemy o ten dar prosić, odkryjemy swoje miejsce we wspólnocie.

Kim ja mam być we wspólnocie? Lekarstwem, ozdobą, pokarmem? Dar umiejętności służy do znalezienia swojego miejsca w Kościele, we wspólnocie. Jakie jest moje miejsce w Kościele? Czym jest dar umiejętności Ducha Świętego? Co moje talenty mówią o Bogu? Co mówią o mnie? Czy potrafię w drugim człowieku dostrzec brata? 

  1. Dar bojaźni Bożej – „Święty niepokój – bojaźń Boża” (Mt 13,33, przypowieść o zaczynie)

Dar bojaźni Bożej jest uwieńczeniem wszystkich darów. Dar bojaźni Bożej polega na zrozumieniu, że Bóg boi się o mnie jak o skarb, którym jestem. Tak bardzo Bóg jest o mnie zatroskany. Dar bojaźni Bożej pozwala przyjąć troskę Boga o mnie, powiedzieć Bogu „tak” na wcielenie, śmierć, zmartwychwstanie i zesłanie Ducha Świętego. Kim jesteśmy przed Bogiem?

Po rozważaniach nad poszczególnymi darami Ducha Świętego każdy uczestnik rekolekcji otrzymał symboliczny dar.

W sobotę i niedzielę uczestniczyliśmy w Eucharystii, którą odprawiał ks. dr Marcin Krępa wspólnie z ks. Asystentem AKDT. Tradycyjnie od piątkowej kolacji do sobotniego wieczoru obowiązywało „święte milczenie”, które dało nam możliwość wsłuchania się w głos Boży. W piątek uczestniczyliśmy w Drodze krzyżowej, a w sobotę adorowaliśmy Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie i mogliśmy skorzystać z sakramentu pokuty. W sobotnie popołudnie wielu z nas uczestniczyło w plenerowej Drodze krzyżowej, o godz. 1900 odbyło się spotkanie organizacyjne, którego gospodarzem był Asystent Kościelny AKDT. Udzielił on uczestnikom rekolekcji informacji na temat ważnych wydarzeń czekających w tym roku Akcję Katolicką.

Dziękujemy Bogu za święty czas rekolekcji, niesamowitą atmosferę, którą trudno opisać, a którą warto przeżyć. Księdzu doktorowi Janowi Bartoszkowi, naszemu przewodnikowi duchowemu, wyrażamy szczerą i serdeczną wdzięczność za poświęcony nam czas, przybliżenie nam Trzeciej Osoby Boskiej – Ducha Świętego i umocnienie naszej wiary.

 Anna Jakubowska
 Sekretarz DIAK

.

.

Komentowanie jest wyłączone